Nicole (55) stapt met vast contract vrijwillig uit de reissector

Door: Arjen Lutgendorff


Nicole Ammerlaan was maar liefst 37 jaar werkzaam in de reiswereld, waarin ze als negentienjarige van start ging. Ze beleefde de tijd van haar leven en had het goed naar haar zin bij VakantieXperts in Zundert. Een vast contract, een gezellig team, maar toch nam ze in het voorjaar van 2020 ontslag om aan de slag te gaan als winkel/cateringmedewerkster bij een traiteur. Hoe is het er van gekomen dat je uit de reiswereld bent? “Ik ben er niet noodgedwongen uitgestapt. Het was een hele impulsieve actie. In februari van 2020 was ik nog op studiereis geweest en eind april/begin mei zag ik een vacature bij een traiteur. Ik had een soort koudwatervrees ontwikkeld door het coronavirus die in alle hevigheid was losgebarsten.” Koudwatervrees? “Ik vroeg mijzelf af wat er zou gaan gebeuren. Geen klanten meer, héél véél administratie waar ik niet goed in ben, héél véél opdrachtjes van het hoofdkantoor waar je geen zin in hebt, maar je moet natuurlijk wat doen als er geen klanten zijn. Dat vooruitzicht heeft mij het zetje gegeven om te solliciteren op die functie bij de traiteur. Op dat moment was ik 55 en ik wilde de kans aangrijpen, omdat ik het idee had dat ik straks misschien nergens meer aan de bak zou komen. Dit was voor mijn gevoel dé kans om de laatste jaren van mijn werkzame leven nog iets te doen wat ik ook leuk vind en in april/meil zag de toekomst voor de reiswereld er niet rooskleurig uit.” Hoe ging het solliciteren? “Ik had er een heel goed gevoel bij, draaide een paar dagen mee en genoot ontzettend van het werk in de winkel. De reuring, het klantcontact, ik kook graag, gezelligheid, dat is wat je uiteindelijk wilt. Ik heb toen heel impulsief de beslissing genomen om het te gaan doen en na een paar dagen was ik al aangenomen.” Is het iets typisch voor mensen in de reiswereld dat ze niet gaan zoeken naar een baan buiten de sector? “Ja, maar ik heb ook heel lang het idee gehad dat ik verder niks kan. Dat komt, omdat ik het werk op het reisbureau sinds mijn negentiende doe. Maar, verkopen kan je in ieder geval, dat is het probleem niet. Of ik nu zuurkoolstamppot met worst verkoop of een rondreis Australië. Ik kan mensen lekker maken voor iets, dat zit in mijn genen en dat kan je ook na zoveel jaren in de retail. Wat ik bij de traiteur doe is in wat betreft verkopen iets vergelijkbaar, maar fysiek is het veel zwaarder. Verkopen is verkopen.”

Nicole Ammerlaan


“Ik mis de reiswereld écht héél erg”

Hoelang ben je nog werkzaam geweest bij VakantieXperts nadat je was aangenomen? “Nog een klein maandje. Bij D-rt deden ze helemaal niet moeilijk. Eén maand opzegtermijn in plaats van twee was geen probleem. Een collega vroeg mij nog: je gooit toch niet de handdoek in de ring? Dat gevoel heb ik wel even gehad, maar ik ben niet iemand die bij de pakken neer gaat zitten.” Mis je de reiswereld? “Ik mis de reiswereld écht héél erg. Niet de reiswereld zoals die nu is, want dat is natuurlijk flut, maar de reiswereld zoals die was. Alles eromheen, iedereen kent elkaar, gezelligheid, de hele reiswereld is een grote kliek, mensen die er heel lang in werkzaam zijn, leuke avondjes, studiereisjes, daar was (en ben) ik wel voor te vinden. Daarom volg ik eigenlijk alles nog, want ik mis het gewoon. Ik heb ook nog steeds erg goed contact met mijn ex-collega’s. Ik heb het met hen altijd ontzettend leuk gehad. Het contact onderling is nergens anders zo gezellig als in de reiswereld. We hebben een afscheidsetentje gehad met de naaste collega’s en het was gewoon huilen, terwijl ik toch zelf heb gekozen voor iets anders leuks.” Vond je het in de loop der jaren leuker geworden in de reiswereld of begon het al wat minder te worden? “Ik had het nog hartstikke naar mijn zin, omdat ik op een heel goed kantoor zat met prima omzet, altijd studiereisjes, uitnodigingen voor van alles en nog wat en altijd klanten. Dan is het leuk werken, maar goed, de reiswereld is wel veranderd. Het is niet zo dat ik het niet meer naar mijn zin had.” Ben je wel blij me je huidige baan? “Ja, vooral het klantcontact en de gezelligheid. Dat is wat ik zoek in een baan. Het is ook niet zo dat ik moet werken. Het klinkt misschien on-feministisch, maar mijn man heeft een baan en ik hoef niet per se te werken. Ik werk voor het leuke en dat is er in de reiswereld nu even af.” Was je niet bang toen je met je nieuwe baan van start ging, dat je als laatste erbij bent gekomen en dat dat meestal de mensen zijn die er ook als eerste weer uitvliegen? “Ik kreeg in eerste instantie een contract voor 28 uur, dat is na een half jaar aangepast naar 12,5 uur. Dat is heel zuur. Naast die 12,5 uur bij de traiteur ben ik nu begonnen als mantelzorger bij demente bejaarden. Dat is heel dankbaar werk.” Hoe kijk je er achteraf op terug? “Ik ben blij dat ik niet ben ontslagen of dat mijn contract is ontbonden, maar achteraf denk ik weleens dat ik té impulsief mijn baan heb opgezegd onder invloed van corona, de angst. Ik had een vast contract en had moeten blijven zitten waar ik zat, want uiteindelijk kan je nergens anders beter zitten dan bij de D-rt op dit moment. Het is zoals het is en ik vlak niet uit dat ik toch nog eens ergens terugkom als het me gegund is. Voor nu heb ik zeker wel plezier in mijn werk en ben ik vooral blij dat ik niet de hele dag hoef te wachten op allerlei opdrachtjes of de zoveelste e-learning over bijvoorbeeld dierenwelzijn in Thailand. Op een gegeven moment ben ik daar ook wel klaar mee.”

Deel dit artikel