ZRA's de gebeten hond?

Het is vandaag de dag gemakkelijker een kameel te vinden die door het oog van een naald gaat, dan dat je een Zelfstandige Reis Agent (ZRA) vindt die als een vis in het water vakanties aan de man brengt. Overigens zou mijn buurman niet eens weten waar hij moest zoeken wanneer ik hem zou vragen naar de dichtstbijzijnde ZRA. Dat zegt misschien meer over mijn buurman, maar misschien ook niet. Het vak bestaat ondertussen al tientallen jaren, maar ik ga er vanuit dat jullie het met mij eens zijn dat de term ZRA nog steeds niet heel bekend is. Zo zijn er nog wel een paar vraagtekens te zetten bij benamingen (‘mobiel’, ‘xpert’) van deze tak binnen de reissector. Ach, als je eigen klantenkring maar groot genoeg is. Coronacrisis of niet, een carrière als ZRA lijkt mij überhaupt niet makkelijk. Overigens lijkt een loempiakraam runnen dan wel weer makkelijker, maar ook daarin kan je je flink vergissen. In het begin van het ZRA-tijdperk in Nederland werd menigeen weggehoond, weggezet als Tupperware-dames, mannen en vrouwen die het vooral deden om de studiereizen en ‘de partners van rijke stinkerds’. Toch werd het beroep van ZRA door steeds meer reisprofessionals omarmt, want het aantal liep alsmaar op. Voor de coronacrisis werd de (voor)deur bij menig ZRA dan ook platgelopen, maar de regels omtrent de financiële steun die begin deze week bekend werden gemaakt doet de deur dicht voor veel zzp’ers in de reissector. Jarenlang hebben ZRA’s als ze het goed aanpakten (flink) kunnen cashen. Het beroep werd dan ook door menig ZRA de hemel in geprezen: meer vrijheid, hogere eigen marges bepalen, eigen contact met DMC’s en eigen baas. Nu moet je als ZRA flink op de blaren zitten en moet menigeen zijn of haar pensioenpotje zelfs gebruiken om de vaste lasten te betalen. Ik lees dat ZRA’s zich gejonast voelen om uiteindelijk overboord te worden gegooid om vervolgens opgeslokt te worden door een grote vis. Of de meeste ZRA’s dát overleven...?! Maar wie weet zal een wonder geschieden en herrijzen zij uit de dood om uiteindelijk op te leven als nooit tevoren. Er wordt geklaagd bij ZRA’s (nee, niet door iedereen inderdaad) over de financiële hulp die zij niet ontvangen, de ANVR, enzovoorts. Terecht, onterecht? Laten we wel zijn, het is voor niemand in de reissector een vetpot op dit moment. Toch voel ik dat er binnen de reissector een soort van afkeer is tegen specifiek ZRA’s die klagen. Hoe kan dat? Hoe interessant is het beroep van ZRA eigenlijk nog? Arjen Lutgendorff Arjen@travelpro.nl

Deel deze column

ZRA's de gebeten hond?

Het is vandaag de dag gemakkelijker een kameel te vinden die door het oog van een naald gaat, dan dat je een Zelfstandige Reis Agent (ZRA) vindt die als een vis in het water vakanties aan de man brengt. Overigens zou mijn buurman niet eens weten waar hij moest zoeken wanneer ik hem zou vragen naar de dichtstbijzijnde ZRA. Dat zegt misschien meer over mijn buurman, maar misschien ook niet. Het vak bestaat ondertussen al tientallen jaren, maar ik ga er vanuit dat jullie het met mij eens zijn dat de term ZRA nog steeds niet heel bekend is. Zo zijn er nog wel een paar vraagtekens te zetten bij benamingen (‘mobiel’, ‘xpert’) van deze tak binnen de reissector. Ach, als je eigen klantenkring maar groot genoeg is. Coronacrisis of niet, een carrière als ZRA lijkt mij überhaupt niet makkelijk. Overigens lijkt een loempiakraam runnen dan wel weer makkelijker, maar ook daarin kan je je flink vergissen. In het begin van het ZRA-tijdperk in Nederland werd menigeen weggehoond, weggezet als Tupperware-dames, mannen en vrouwen die het vooral deden om de studiereizen en ‘de partners van rijke stinkerds’. Toch werd het beroep van ZRA door steeds meer reisprofessionals omarmt, want het aantal liep alsmaar op. Voor de coronacrisis werd de (voor)deur bij menig ZRA dan ook platgelopen, maar de regels omtrent de financiële steun die begin deze week bekend werden gemaakt doet de deur dicht voor veel zzp’ers in de reissector. Jarenlang hebben ZRA’s als ze het goed aanpakten (flink) kunnen cashen. Het beroep werd dan ook door menig ZRA de hemel in geprezen: meer vrijheid, hogere eigen marges bepalen, eigen contact met DMC’s en eigen baas. Nu moet je als ZRA flink op de blaren zitten en moet menigeen zijn of haar pensioenpotje zelfs gebruiken om de vaste lasten te betalen. Ik lees dat ZRA’s zich gejonast voelen om uiteindelijk overboord te worden gegooid om vervolgens opgeslokt te worden door een grote vis. Of de meeste ZRA’s dát overleven...?! Maar wie weet zal een wonder geschieden en herrijzen zij uit de dood om uiteindelijk op te leven als nooit tevoren. Er wordt geklaagd bij ZRA’s (nee, niet door iedereen inderdaad) over de financiële hulp die zij niet ontvangen, de ANVR, enzovoorts. Terecht, onterecht? Laten we wel zijn, het is voor niemand in de reissector een vetpot op dit moment. Toch voel ik dat er binnen de reissector een soort van afkeer is tegen specifiek ZRA’s die klagen. Hoe kan dat? Hoe interessant is het beroep van ZRA eigenlijk nog? Arjen Lutgendorff Arjen@travelpro.nl

Deel deze column